Reismoe zijn, kan dat?

Aan het begin van mijn rondreis was ik een mega enthousiaste, oversociale backpacker. Van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat trok ik erop uit. Ik wilde de wijde (Australische) wereld ontdekken. Je zag mij nauwelijks op mijn kamer, behalve om te slapen of om eens 10 minuten te relaxen.

Als ik overdag dan toch eens op mijn kamer was, zag ik steeds dezelfde mensen in bed liggen. Doodzonde vond ik het. Ik wilde hen dooreenschudden en roepen: “Hallo, je bent in f*cking Australië, verspil je tijd niet!” Maar nee, ze lagen de hele dag te Netflixen en te chillen. Ik snapte het niet.

Als ik met een brede glimlach en een overvolle backpack de kamer binnenkwam, keken veel kamergenoten tot mijn verbazing zelfs niet op. Een ‘hey’ kon er vaak niet vanaf. Wat ik heel onbeleefd vond. Ik daarentegen, was een spraakwaterval en wilde iedereen leren kennen.

I think I get it now.

Intussen is mijn vierde maand rondreizen ingegaan. Ik heb al zoveel mooie plaatsen mogen ontdekken. Maar op den duur ga je niet élke dag iets nieuws doen. Zeker als je voor een langere tijd ergens blijft. Nationale parken? Heb ik wel even gezien. Ook botanische tuinen kunnen mij niet meer bekoren. En is er hier óók al een zoo?

Nieuw versus ervaren

Je merkt heel snel het verschil tussen een ‘nieuwe’ backpacker en iemand die al een eindje aan het reizen is. Ik heb niet meer de behoefte om met iedereen te socializen. Als er iemand de kamer binnen komt, kijk ik niet altijd op. Ik heb vaak zin in een praatje, maar niet met de honderden mensen waar ik de kamer al mee heb gedeeld. Wat zou dat vermoeiend zijn.

Ik merkte het net nog aan mijn Franse kamergenote. Ze zit aan het eind van haar 6 maanden backpacken. Volgende week vertrekt ze huiswaarts. Je zou denken dat ze nu het maximum uit haar laatste week wilt halen. Niet dus. Ze heeft geen zin meer om er een hele dag op uit te trekken. Zojuist zei ze dat ze zichzelf vandaag geforceerd heeft om op zijn minst een wandeling te maken. Nu is het 18u en ligt ze in het bed boven mij een film te kijken (op zich niets mis mee).

Doel?

In Melbourne lukte het me maar niet om een baantje te vinden. Als je steeds op dezelfde plaats blijft, hoe vul je dan je dag? Zodus werd ik lid van het groepje hangende backpackers. Zo één die in haar bed ligt te Netflixen om 15u ‘s middags. Stiekem schaamde ik mij als er dan mensen de kamer binnnen kwamen.

Zeker als de goedbedoelde vraag “What are your plans for today?” viel.
“Eum… I’ll probably go for a walk.” Not.

Als ik een hele dag in bed lig, is dat omdat ik een doel mis. Wat normaal is. Het doet me denken aan die anderhalve maand dat ik in België zonder job zat. Gek werd ik ervan. Mijn vrienden waren overdag aan het werk en ik bleef maar solliciteren. In het begin is het chill, je kunt lekker lang uitslapen en je hebt geen verplichtingen. Maar op den duur werd ik gefrustreerd.

Nu wil ik zo snel mogelijk een job vinden. Een doel hebben. Ik heb nood aan structuur en stabiliteit. Als ik voor mijn baan om 7u móet opstaan, heb ik een doel die dag. Wedden dat ik na een paar weken weer heimwee krijg naar mijn avontuur?

Verandering 

In Cairns voelde ik die reismoeheid lichtjes opkomen. Het limiet van mijn visakaart was bereikt dus ik moest die leuke excursies links laten liggen. Bovendien regende het bijna elke dag. Heel veel deed ik dus niet. Tot ik in Melbourne aankwam. Vanaf het moment dat ik daar voet aan wal zette, veranderde mijn gevoel compleet. Ik had onmiddellijk nieuwe energie en zin om alles te ontdekken.

Misschien is dat wel the key. Verandering. Momenteel ben ik in Brisbane beland na een slechte werkervaring. Ik zit vol nieuwe plannen. Gestructureerde plannen met hopelijk veel werkuren!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Close
Close
%d bloggers liken dit: