Het is pakweg een jaar geleden toen ik tussen de soep en patatten mijn reisideeën voorlegde aan mijn mama. Haar gezichtsuitdrukking sprak boekdelen. Ik kreeg de goedbedoelde opmerkingen zoals “Wat, een jaar naar Australië? Maar Elke, je zal dat toch niet doen zeker? Zo lang!” te horen.

Alles went, dus ook mijn reisplannen. Het was dan ook niet de eerste keer dat ik besloot om een tijdje naar het buitenland te gaan. Ik heb nog als reisleidster gewerkt en was telkens zo’n 6 maand op bestemming. Voor velen kwam dit tussenjaar niet als een enorme verrassing. 

Na een paar weken van twijfel hakte ik de knoop door. Het was definitief. Ik zou een jaar rondreizen en tussendoor werken met het Working Holiday visum. Mijn enthousiasme steeg met de minuut. De verwachtingen kenden pieken en dalen. Van ‘het zal onvergetelijk worden’ tot ‘waar begin ik toch aan’. Mijn job werd opgezegd en het huurcontract van mijn appartement stopgezet. Een paar dagen na mijn beslissing belde mijn mama me op. Ze zou mij samen met Frank (haar partner) bezoeken. Dat hadden ze collectief beslist. Geen discussie mogelijk. Mijn stellingen als ‘het is niet goedkoop’ en ‘het is wel heel ver’ werden weggewuifd.

Zo gezegd, zo gedaan. Vage plannen werden concreet uitgewerkt. We zouden in september drie weken samen rondreizen.

September leek altijd een eeuwigheid ver. Ik ben in januari toegekomen en heb precies drie maand gedacht dat het nog steeds januari was. De seizoenen zijn hier omgekeerd, weekends bestaan voor mij niet meer. Ik leef mijn backpackers leven en intussen kabbelt de tijd verder. Wat zeg ik, de tijd vliegt. Het is net alsof ik in een teletijdsmachine gestapt ben die mij 8 maand verder heeft gebracht. Ben ik hier echt al zólang?

Op 18 september stond ik klaar in Sydney. Mama en Frank hadden de trip in de puntjes geregeld. Het was de eerste keer dat mijn reis zo goed voorbereid was 😉 . Na een uurtje ongeduldig wachten op de luchthaven kwamen twee bekende gezichten tevoorschijn. Wat geeft dat een raar gevoel na 8 maanden! We lieten er geen gras over groeien en gingen direct het centrum van Sydney in. ‘Lora de zon’ (zoals mijn oma zou zeggen) verwende ons met een stralende 27 graden. De bekende kiekjes aan het Opera House, hét symbool van Sydney, werden snel gemaakt. Tussendoor eens klinken op mijn verjaardag van de week ervoor. Een boottochtje naar Darling Harbour. Wandelen door die prachtige Botanical Gardens. De trip was goed gestart.

Na een paar dagen in Sydney begonnen we aan de langverwachte road trip. We huurden een auto en verkenden een stukje van het zuiden van Australië. Er stond heel wat op het programma, met als hoogtepunten de Great Ocean Road, de Grampians en Kangaroo Island. Uiteindelijk eindigde de reis in Melbourne, mijn favoriete stad.

Links rijden was een aanpassing, maar we werden het rap gewoon. We zijn maar één keer een rond punt in de verkeerde richting opgereden. Kwestie van het een beetje spannend te houden. 

7 foto’s, 7 herinneringen 

wandeling van Bondi Beach naar Coogee Beach

Het was de tweede keer dat ik de Bondi to Coogee wandeling in Sydney deed. Aangenaam gezelschap, prachtig weer en indrukwekkende uitzichten. Wat wilt een mens toch meer? Sorry mama voor je pijnlijke voeten 😉 .

Ons drietjes bij de stenen leeuwen uit Ieper

Als echte Ieperlingen bezochten we het War Memorial museum in Canberra. Daar staan de stenen leeuwen, die in de 19de eeuw in Ieper aan de Lakenhallen en de Menenpoort stonden. In 1936 werden de leeuwen geschonken aan Australië als ‘een gebaar van vriendschap en erkentelijkheid voor de Australische opoffering’. Naar aanleiding van de honderdjarige herdenking van de Eerste Wereldoorlog werden ze in 2017 gedurende zes maanden teruggebracht naar Ieper. Nu hebben ze opnieuw een ereplaats gekregen in het museum in Canberra.

Het verwondert me hoeveel Australiërs ik ontmoet die Ieper bezocht hebben. Soms kennen ze, hoe beschamend ook, meer over de geschiedenis omtrent de Eerste Wereldoorlog dan ikzelf. Het is huiveringwekkend… Omdat ze verplicht waren Groot-Brittanië te verdedigen, hebben zoveel Australiërs een honderdtal jaar geleden hun leven verloren aan de andere kant van de wereld. In een oorlog waar ze eigenlijk niets mee te maken hadden.

Mama en Frank bij de wijnvelden van Jacob's Creek

Wijn proeven in Jacobs Creek, regio Adelaide. Mijn mama en ikzelf kregen de slappe lach toen ik een poging deed om als een professional wijn te proeven. In plaats van de wijn sierlijk in mijn mond te laten bewegen, spuugde ik die per ongeluk uit. Oeps.

De Great Ocean Road

Wat kun je meer zeggen van de Great Ocean Road dan dat ‘ie… great is? Misschien is dit nog een understatement. Eerlijkheid biedt me te zeggen dat het een verdomd koude dag was. Maar de pracht van de natuur is moeilijk te verhullen.

Onze huurauto met als achtergrond de kustlijn van Kangaroo Island

Kangaroo Island is nog een stukje ongerept natuur dat niet overrompeld wordt door toeristen. Ik vond de stranden fenomenaal mooi. We hebben trouwens ook veel koala’s gespot. Ik had nog maar één keer een koala gezien in het wild (ik herinner me een klein vlekje hoog in de bomen). Deze keer hebben we er minstens 25 bewonderd, zelfs van dichtbij (helaas geen scherpe foto’s van kunnen nemen).

Zeeleeuwen op Seal Bay in Kangaroo Island

Zeeleeuwen op Kangaroo Island. Wat zijn het fascinerende, grappige en lompe beesten! Ik had nooit gedacht om zeeleeuwen te spotten op KANGAROO Island! Er leven er honderden op het eiland. Na drie dagen in zee, rusten ze drie dagen uit op land. Ik vond het een unieke ervaring om de zeeleeuwen in hun natuurlijke habitat te mogen waarnemen.

Terrasje doen bij de Queen Victoria Market in Melbourne

Onze road trip eindigde in de vertrouwde stad Melbourne. We hebben onze rondreis mogen beginnen en afsluiten met mooi weer. Dat moest natuurlijk gevierd worden met een terrasje, vlakbij de befaamde Queen Victoria Market. De stad is een beetje mijn tweede thuis geworden, wat het afscheid wat minder pijnlijk maakte. Ik heb hier in maart/april al zo’n vijftal weken verbleven. Momenteel ben ik naar dezelfde hostel verhuisd, waar het personeel mij nog altijd kent.

Intussen heb ik mama en Frank al uitgezwaaid en hebben ze alweer voet op Belgische bodem gezet. 

Ik blijf nog een drietal dagen in Melbourne vooraleer ik het gigantische Australië verlaat. Watte, Australië verlaten? Het angstzweet breekt mij net niet uit. Ik heb nochtans veel om naar uit te kijken. Binnen een paar dagen vlieg ik naar Singapore voor een citytrip. Daarna ga ik met mijn lieve vriendinnen Evi, Lisa en Katrien naar Bali. Om vervolgens met Katrien een rondreis in Vietnam te maken . Dan zal het al eind november zijn. Mijn werkvisum laat me dan toe om nog voor een tweetal maanden naar Australië te gaan. Geen idee wat ik zal doen. Deze dagen zijn dus mogelijk de laatste in Australië… lichte paniek…