Watervallen op Tasmanië

Drie ingrediënten: een stoere witte jeep, een kleine kaki tent en vier giechelende meisjes. Gooi alles in de blender en je hebt dé ideale combinatie voor een onvergetelijke roadtrip Tasmanië .

Deze tiendaagse reis gaat door op het prachtige, ruige natuureiland Tasmanië. Waar massatoerisme niet bestaat. Je maakt urenlang mooie wandelingen en vervolgens zweet je als een otter dankzij de eindeloze trappen. Na elk nieuw uitzicht vloeit spontaan een ‘woow’ uit je mond. Je voelt je helemaal alleen op de wereld.

‘s Ochtends vroeg namen we het vliegtuig vanuit de miljoenenstad Melbourne naar het veel rustigere Hobart, de hoofdstad van Tasmanië. We vertrokken met enorm veel goesting. Eindelijk had ik het gevoel dat ik eens avontuurlijk was. Back to basic. Hoewel we geen intenties hadden om ‘Into the wild’ na te spelen. Onze jeep was van alles voorzien. Matjes, slaapzakken, elektrische frigobox, kookgerief, gasvuurtjes,… We waren volledig klaar voor onze roadtrip Tasmanië!

Tasmanië?

Hoge bergen, verborgen watervallen, tientallen meren en rotsachtige baaien. Tasmanië is een klein eiland (even groot als België en Nederland samen) ten zuiden van Australië. Vanuit Melbourne was het een uurtje vliegen. Sommigen vergelijken het met Nieuw-Zeeland, anderen vinden dit compleet onterecht. Ik kon alleszins enorm genieten van de momenten dat ik in de auto naar buiten zat te staren naar de steeds veranderende landschappen.

Roadtrip Tasmanië – route

Onze road trip Tasmanië uitgestippeld op de kaart

Hobart – Bruny Island – Port Arthur – Cape Hauy – Wineglass Bay – Bay of Fires – Launceston – Cradle Mountain & Lake St Clair National Park – Mount Field National Park – Hobart

Dit was onze planning, wat niet wilt zeggen dat dit de perfecte planning is. Bepaalde plaatsen hebben we móeten overslaan (zoals Maria Island en Mount Wellington) om wat meer ademruimte te hebben of simpelweg doordat het weer tegenviel. Het is leuk om een beetje meer op je gemak te reizen dan constant te rushen van het één naar het ander. Tien dagen vond ik super, veertien zou ideaal geweest zijn.

Veel organisaties doen een vijfdaagse tour. Op die manier zul je ongetwijfeld veel bezienswaardigheden bezoeken, maar ‘even een foto en weer weg’ zal hier zeker van toepassing zijn. Wij hebben echt onze tijd genomen en lange wandelingen gemaakt in de nationale parken.

Voorbereiding

Vooraf hadden we een vage planning over wat we wilden zien. Voor de campings hebben we constant de app ‘Wikicamps’ gebruikt. Hiermee kun je ter plaatse alle gratis en betalende campings opzoeken.

Waren we goed voorbereid? Wel.. de eerste twee dagen deden we alles wat we NIET moesten doen:

  • In Hobart raakten we een geparkeerde auto en reden we onze spiegel eraf. Gelukkig voor ons was er geen schade aan de andere auto (echt waar!) en waren we volledig verzekerd.
  • De eerste nacht sliepen we op een gratis camping op het kleine, rustige Bruny Island. Wat evengoed ‘the middle of nowhere’ kon noemen. Omdat we dachten dat we wel een winkeltje zouden tegenkomen, kwamen we ‘s avonds op de camping terecht zonder eten of drinken. In de verste verte was er geen huis te zien. En als je weet dat het in Tasmanië gevaarlijk is om in het donker te rijden door de dieren die voor je auto springen (de eerste dieren die we zagen waren de dode langs de weg), was ‘schooien’ bij andere kampeerders de enige optie. Dat ene koekje dat Uma onderin haar rugzak gevonden had was niet genoeg voor alle vier. Rijst + ketchup = best meal ever!
  • Tijd om inkopen te doen, we hebben ons lesje geleerd. De rest van de reis hebben we niet meer zonder eten gezeten. Even onze autosleutel laten liggen in de supermarkt… oeps.

Gemiddelde dag

Trriinnggg. Om zeven uur ‘s ochtends ging de wekker. Ofwel negeerde iedereen subtiel het veel te vroege alarm, ofwel nam er toch iemand initiatief en stonden we vroeg op. Vreugde alom als we het zonnetje zagen, een kleine vloek bij koud en regenachtig weer. Tijd om de tent in sneltempo af te breken. Als de voorzieningen er waren, fristen we ons even op. Lekker ontbijtje, het was lang geleden dat ik ‘stuutjes met choco’ gegeten had. Soms deed ik ook wel eens gezond met yoghurt en granola. Daarna sprongen we de jeep in en reden we naar de ‘bestemming van de dag’.

Sportief als we zijn, hebben we tijdens onze roadtrip Tasmanië veel gewandeld. Zo kom je op de meest spectaculaire uitzichten terecht. Uma zocht via Wikicamps waar we die dag gingen kamperen en eenmaal aangekomen op de camping, zetten we de tent op. Wat de ene keer vlotter ging dan de andere. Voor mij was het leukste moment van de dag het gezellig samen koken met als afsluiter het kampvuur. Gelukkig bleek Sien hier een pro in te zijn!

Top 3 mooiste plaatsen

Honeymoon Bay

Uitzicht op Honeymoon Bay bij een heldere hemel

Toen we reden langs de oostkust, zagen we plots een bordje met ‘Honeymoon bay’ (behoort tot Coles Bay). Wat een terechte naam! Buiten een paar andere verloren toeristen waren we er helemaal alleen. Ik kan nooit omschrijven hoe mooi ik het vond. Hopelijk zegt de foto genoeg 🙂 .

Cape Hauy

Cape Hauy vond ik één van de mooiste trekkings. Na een paar uur en meer dan duizend trappen bewonder je het prachtige uitzicht, wat veel voldoening geeft. Tijdens deze wandeling kwamen we zoveel vriendelijke Australiërs tegen. Eén van hen vertelde ons een verhaal over ‘de totempaal’ (wat evengoed onzin kan zijn). De totem is een lange rots in de kolkende zee, aan de voet van Cape Hauy. Blijkbaar vroeger heel populair om te beklimmen. Lang geleden was er een koppel tot daar geraakt. De man wilde de totem beklimmen, maar kwam serieus in de problemen. Zijn vriendin moest hem komen redden. Later heeft hij de totem nog eens opnieuw beklommen. Mannen hé…

Cradle Mountain

Mezelf poserend in Cradle Mountain National Park

In het Cradle Mountain National Park maakten we opnieuw een wandeling om ‘u’ tegen te zeggen. Het was gewoonweg fenomenaal om, hoe hoger we gingen, weer ergens een meer te zien opduiken tussen de bergen. Ik had een beetje een ‘Zwitserlandgevoel’ en vond het prachtig.

Opvallendste dieren

Het zijn er heel wat. Wat is dat toch met Australië en al die vreemde dieren? Ik heb voor de eerste keer een schattige echidna gezien. Volgens Wikipedia is dit een mierenegel. We zagen hem inderdaad constant met zijn neus verstopt in de grond. We zijn ook veel wallaby’s (kleine kangoeroes) tegen gekomen. Zowel levend als dood langs de weg.

De Tasmaanse duivel komt enkel voor op Tasmanië. Ondanks de vele waarschuwingsborden langs de kant van de weg hebben we er geen gespot.

Last but not least: ik heb eindelijk een slang van dichtbij gezien. Ik weet niet ofdat dit iets is om trots op te zijn, maar het was fascinerend en eng tegelijk. 

Vreemdste plaats

De gevangenis Port Arthur op Tasmanië

Port Arthur is een tijdlang een gevangenis geweest voor Britse veroordeelden. In 1877 werd het complex gesloten. De gids vertelde ons gefascineerd over alle gebeurtenissen met bijhorende anekdotes, ik vond het bijzonder interessant.

Wat we vreemd vonden, is dat er met geen woord gerept werd over de schietpartij die er plaatsvond in 1996. Nochtans is het de grootste moordpartij ooit in Australië en lieten er 35 mensen het leven. Blijkbaar praten de mensen die er wonen er niet graag over en willen ze de plaats niet op die manier gedenken. Wat je hen niet kunt kwalijk nemen.

Meest gelachen

We hebben om ontelbaar veel dingen gelachen tijdens de reis. Wist je dat mijn lompigheid ook grappig is voor anderen? Kleine anekdote: op een overstroomd wandelpad stapt iedereen elegant op de grote stenen om zo op de droge weg te geraken. Dat is natuurlijk buiten mij gerekend. Kletsnatte, ijskoude voeten later en een chagrijnige ‘dit is niet grappig’ , moeten Uma, Laura en Sien zich tien minuten lang inhouden om niet luidop te lachen. De waarde van de slappe lach.

Strand op Tasmanië

Het is overduidelijk. Ik kan mijn enthousiasme niet onder stoelen of banken steken. Hoewel ik ook blij was om weer in een normaal bed te slapen en een lekker lange douche te nemen. Ik heb bijna iedere dag dezelfde legging, trui en T-shirt aangedaan. Mijn persoonlijk parfum was er één met een vleugje kampvuur. Toen ik als kind terugkwam van kamp, zei mijn mama altijd dat ik stonk. Ik hoorde het haar in gedachten opnieuw zeggen.

Nu zit ik hier, frisgewassen, deze post te schrijven. Als ik één doel voor ogen heb, is het om anderen zin te doen krijgen om een roadtrip in Tasmanië te maken. Neem hier een kijkje voor nog meer jaloersmakende foto’s. Missie geslaagd 🙂 ?