Mezelf zittend op een rots met uitzicht op de natuur

Mijn tussenjaar reizen is er eentje geweest van kamperen op de harde grond in Australië, het gillen bij het zien van een slang en ongelooflijk veel backpackers ontmoeten van over de hele wereld. Dan heb ik nog niet gesproken over de lieve mensen die mij bezocht hebben, mijn vele surf pogingen, het beklimmen van een vulkaan en de roadtrips.

Volgende week (ik kan het zelf nog niet geloven) verlaat ik het paradijselijke Bali. Ik vierde er kerst en nieuw en noem het eiland intussen al mijn tweede thuis. Hoewel ik dat laatste het afgelopen jaar al zoveel keren uitgesproken heb. Melbourne, Perth, mijn werkplaats in Australië… één voor één hebben ze een plaatsje in mijn hart veroverd.

Welgeteld 20 schaarse dagen heb ik doorgebracht in ons belgenlandje. In december werd het officieel: Nog 44 dagen en ik ga naar Australië. Dat de tijd voorbij gevlogen is, is een understatement. Uiteindelijk werden het negen maanden Australië en drie maanden Azië. Dat ik ‘mijn pollekes mag kussen’ zoals wij Vlamingen dat zeggen, besef ik maar al te goed.

Maar hoe kun je in godsnaam terugblikken op een tussenjaar reizen? Ik heb zoveel gedaan dat ik zelf al de helft vergeten ben… Ik adem eens diep in, doe mijn ogen dicht en reflecteer de voorbije 365 dagen. *zennn*

Groepsfoto op kerstmis in Bali

Kerstmis vieren op Bali op een warme dag

Reisblog opgestart

2018 is ook het jaar dat mijn blog Travelke (Travel + Elke, snap je ‘m?) is ontstaan. Ik hou ervan om mijn persoonlijke reiservaringen neer te schrijven en tips te delen. Als ik hoor van lezers dat ze mij trouw volgen, geeft dat een boost. Anderzijds stel ik mezelf bloot op het wereldwijde web. Ik ben altijd eerlijk over mijn ervaringen en als het niet is zoals verwacht, zeg ik dat ook. Daar moet ik soms wat mee opletten.

Dat bloggen ook een technische kant heeft, heb ik beetje bij beetje ontdekt. Tenminste, ik wilde het direct goed doen. Dan moet je een domeinnaam kopen en je verdiepen in WordPress en alle bijhorende zaken waar ik geen verstand van heb. Maar hey, ik heb zoveel bijgeleerd.

2018 in cijfers

  • 5 landen: Australië, Singapore, Indonesië, Maleisië, Vietnam
  • 14 vluchten
  • 58 uur op het vliegtuig
  • 3 roadtrips
  • 7 mensen kwamen mij bezoeken

Mijn tussenjaar reizen: een overzicht

Mijn fantastisch bezoek

 

Ze verdienen een ereplaatsje op deze blog. Eerst en vooral boekte ik in juni met vriendin Soraya en haar vriend Maarten een kampeertrip van 5 dagen in de outback van Australië. Slapen in een tent terwijl het vriest, ik zal het nooit vergeten. Tijdens de laatste nacht sliepen we zelfs buiten in een swag (een slaapzak in tentstof). Gelukkig maakt een glaasje cava met uitzicht op de rots Uluru, hét symbool van Australië en het heiligdom van de Aboriginals, veel goed.

In september kreeg ik hoog bezoek in Australië. Mijn mama had vooraf verkondigd dat ze mij zou komen bezoeken. Heb ik al gezegd dat ze zich altijd aan haar woord houdt? Samen met haar partner Frank gingen we 3 weken op roadtrip van Sydney naar Melbourne. Met als hoogtepunt Kangaroo Island, een plaatsje die op iedereen zijn bucket-list zou moeten staan bij het bezoeken van Australië. Als je daar geen koala’s ziet, zie je er nergens.

Kort na hun vertrek liet ik Australië achter mij en was het tijd voor hoofdstuk twee: Azië. Mijn vriendinnen Lisa, Katrien en Evi hadden wel zin in een vakantie. Waarom elkaar dan niet ontmoeten tussen onze twee werelden in? We gingen op vriendinnen reünie in Bali en hadden er zo’n fijne tijd. We beklommen de vulkaan Mount Batur, cruisden rond in een golfkarretje, werden misselijk tijdens een snorkeltrip en wandelden tussen de rijstvelden.

Na twee weken namen Lisa en Evi het vliegtuig huiswaarts. Katrien en ik waren klaar voor ons volgende avontuur: een rondreis in Vietnam! We reisden van Ho Chi Minh naar Hanoi en hebben heel wat afgelachen. En gegeten. En gewandeld. Onze trekking door de jungle van Phong Nha was zeker een hoogtepunt.

Meest bizarre ervaring

Poserend met reisgenoten voor het bord Western Australia

Vanaf dat moment waren we officieel in een andere staat: Western Australia

Ik schreef al eerder over mijn meest unieke ervaring in Australië. In juli was ik aan het roadtrippen met 7 reisgenoten in de diepe outback. Een niemandsland waar we urenlang reden zonder een teken van leven. We stonden ontelbare keren in panne met onze jeeps. Bovendien waren we volgeladen met jerrycans benzine, bidons water en kilo’s eten. Een tankstation of supermarkt kwamen we niet snel tegen.

In één van die zeldzame tankstations leerden we een Aboriginal man kennen. De Aboriginals zijn de oorspronkelijke inwoners van Australië en houden er een totaal andere cultuur op na. Ze werden lange tijd niet correct behandeld door de blanke bevolking. Het is vaak moeilijk om met ze in contact te komen. Helaas hebben ze geen goede reputatie naar de buitenwereld toe door drugs, alcoholmisbruik en dergelijke. Heel veel Aboriginals wonen in gesloten gemeenschappen. Buitenstaanders zijn er niet toegelaten. Wij werden uitgenodigd door deze man in zijn gemeenschap en het werd een unieke ervaring. We kregen een eigen huisje waar we zo’n vijf dagen doorbrachten, speelden met de lokale kinderen en leerden veel bij over hun cultuur waar egoïsme niet bestaat. Wat een gastvrijheid.

Meest verrassende bestemming

Tussenjaar reizen in Bali, helder water in Nusa Lembongan

Bali, een klein paradijs op aarde

Dat is zonder twijfel Bali. Had je dit niet verwacht? Wel, ik had niet gedacht dat ik Bali zo leuk zou vinden. Ik voel me er zo goed dat ik na de vriendinnenvakantie besliste om terug te gaan.  Intussen ben ik er al langer dan een maand blijven plakken. Het is de sfeer die ‘t em doet. Bovendien is het zo gemakkelijk om andere (solo)reizigers te leren kennen. O ja, ik mag de prachtige stranden en het lekker eten niet vergeten. Een niet onbelangrijk detail: het is heel goedkoop.

Meest teleurstellende bestemming

Ik voelde mij wat raar in Kuala Lumpur. Hoewel het een stad is die veel mensen bezoeken. Ik had vooraf gelezen dat het een leuke plaats is waar vanalles te beleven valt. Maar ik voelde mij constant bekeken en mensen namen stiekem foto’s van mij. Ik weet dat dit in andere Aziatische landen erger is. Een aantal jaar geleden was ik in India en toen gebeurde dit ook heel vaak. Maar ik vind het enorm irritant als ik niet op mijn gemak kan wandelen.

Leukste werkervaring

Ik wilde graag een unieke werkervaring in Australië. Zo gezegd, zo gedaan en ik ging in de outback aan het werk. Als ik Australiërs ontmoet en hen vertel dat ik in Mount Isa heb gewerkt, krijg ik vaak dezelfde reactie. Fronsende wenkbrauwen en een niet-begrijpende blik. “Waarom zou je daar in godsnaam willen werken?”. Mount Isa is een mijnstadje in the middle of nowhere. Toegegeven, het is een bizarre plaats. Je bevindt je tussen de mijnwerkers, Aboriginals en mannen met cowboyhoeden. Het is een kunst om het lokale accent te verstaan. Er hangt gewoon een aparte sfeer. Iedere woensdagavond trilde de grond even bij een ondergrondse ontploffing in de mijnen.

Voor mij was het ideaal. Ik werkte er graag en klopte zoveel mogelijk uren in het restaurant van een hotel. Met als gevolg dat ik mooi kon sparen. Bovendien had ik leuke collega’s!

Wat zijn mijn reisplannen voor 2019?

Een vraag die ik veel krijg. Ik word verondersteld al een hele reisplanning uitgestippeld te hebben. Maar ik heb nood aan stabiliteit. Ik kijk ernaar uit om opnieuw vast aan het werk te gaan. Erin te vliegen. Een eigen stekje te vinden. Die reisplannen volgen wel 😉 .